wieszjak.plzdrowie.wieszjak.pl

O cholera, to przecież o mnie!
A ja myślałam, naiwna, że po prostu nie chcę się z nikim wiązać!...

Bylam ostatnio u psychologa w zwiazku z wyborem szkoly po gimnazjum, wiecie, co mnie interesuje, et cetera.
Kobieta stwierdzila, ze jestem neurotyczka ze sklonnosciami depresyjnymi, nerwicowymi. Moja grupa liczyla 16 osob, a w niej to ja bylam wobec siebie najbardziej krytyczna.
Jestem tez podobno bardzo uparta. Eh, ten los.

~Ehm. napisal(a):

Bylam ostatnio u psychologa w zwiazku z wyborem szkoly po gimnazjum, wiecie, co mnie interesuje, et cetera.
Kobieta stwierdzila, ze jestem neurotyczka ze sklonnosciami depresyjnymi, nerwicowymi. Moja grupa liczyla 16 osob, a w niej to ja bylam wobec siebie najbardziej krytyczna.
Jestem tez podobno bardzo uparta. Eh, ten los.

Upór czasem jest dobrą cechą i pomaga w życiu :)

też jestem neurotyczna,ze strachu i bezradnosci sie kiedys zabije

W dzisiejszych czasach kiedy niemal nieustannie znajdujemy się w stresujących sytuacjach, reagujemy emocjonalnie. Problemy w pracy czy w szkole nam w tym niestety pomagają. Jednak kiedy nasze reakcje i uczucia wymykają się spod kontroli i nad wieloma naszymi zachowaniami nie jesteśmy w stanie już zapanować najlepiej zgłosić się do psychologa.

ja kiedyś myślałam, że jestem neurotykiem.. ale po co się tak stygmatyzować? I co z tego?

Jestem neurotykiem i nie jest mi z tym łatwo.mojemu facetowi niestety tez nie:(

jestem opisana dokładnie :D jestem chyba klinicznym przykładem neurotyka...psychologowie mogliby się o mnie uczyć lol :D

i ja również byłam typowym neurotykiem. Do czasu. W pewnym momencie swojego życia ciężko zachorowałam, potrzebowałam pomocy i opieki bliskich, żeby przejść przez leczenie: operacje, leki itp. I w tej sytuacji neurotyczność była dramatem.... Uwolniłam się od niej. Trochę przez to, że musiałam, żeby ludzie wokół mnie nie zwariowali, a trochę przez to że przez dłuższy czas byłam naprawdę blisko śmierci i wszystko to zupełnie straciło na znaczeniu.
Został mi krytycyzm i nadmierne wymagania wobec innych, a przede wszystkim wobec siebie, ale bardzo z tym walczę. Wydaje mi się, że można się tego "pozbyć" tylko przez jakieś krytyczne wydarzenia, które na maksa wywracają całe życie. I przyrzekam, że warto się tego pozbyć, bo życie bez ciągłego zastanawiania się nad wszystkim jest piękne!

famously:):):)
w końcu wiem co mi dolega:D:D:D